PL 54 · cols. 845–852
Leo the Great, Letters
Letter LII
Migne Reading Room
PL 54 · cols. 845–852
Letter LII
(j) of col 843 continues at the head of the footnotes under col 845 ("lectionem codicis Ratisponensis … irrepsisse."), set in n843.
(a) ‹sollicitudinem devotionis vestrae latere› · printed under col 845
Ita ex mss. Ratisp. et collect. Chalcedon. atque Veneto collect. 22. Editi, non possunt. Codex Ottobon. collect. 23, non possint.
So from the Regensburg manuscripts and those of the Chalcedonian collection and the Venice [codex] of collection 22. The editions have non possunt. The Ottoboni codex of collection 23, non possint.
(b) ‹ut memores sanctae› · printed under col 845
Cod. Grim. et Ottobon., promissionis. In Ratispon deest sanctae.
The Grimani and Ottoboni codices have promissionis. In the Regensburg [codex] sanctae is lacking.
(c) ‹et custodientes› · printed under col 845
Vulgati unitatem. Praevaluit auctoritas mss. Ratisp. et collectionis Chalcedon. nec non Veneti collect. 22. Favet et cod. Otttobon. collect. 23, in quo, unanimitatem cum fratre et coepiscopo nostro Flaviano.
The editions have unitatem. The authority of the Regensburg manuscripts and those of the Chalcedonian collection, and also of the Venice [codex] of collection 22, has prevailed. The Ottoboni codex of collection 23 also supports it, in which [we read] unanimitatem cum fratre et coepiscopo nostro Flaviano.
(d) ‹celeriter destruantur,› · printed under col 845
Sic plerique codices ac editiones. Quesnellus, ut, omne, Duo codd. Vatt. collect. Chalcedon., ut quod reprobum est.
So most codices and editions. Quesnel has ut omne. Two Vatican codices of the Chalcedonian collection, ut quod reprobum est.
(e) ‹Domini sacerdotum reverentia› · printed under col 845
Quesnellus laeditur in margine.
Quesnel has laeditur in the margin.
(f) ‹dilectionem, nec› · printed under col 845
Idem Quesn. in marg.: Alias, unanimitatem Cod Ottobon., veritatem.
The same Quesnel in the margin: "Elsewhere, unanimitatem." The Ottoboni codex has veritatem.
(g) ‹per unius hominis› · printed under cols 845–846
Editi, impudentiam. Cod. Ratisp. impatie⟨nt⟩iam. Codd. collect. Chalced. et Veneti S. Marci potentiam. Solus codex Divionensis Baluzii habet impotentiam, ita tamen ut litteris in affixa sint puncta quae indicant illas esse expungendas. Vocis impotentiae significatio pro immoderata potentia Leoni familiaris in superioribus epistolis, ubi de Dioscoro loquitur, ignota fuisse videtur iis qui vel puncta affixere, vel ex impotentiam scripserunt impudentiam aut impatientiam. Impotentiam quidem legit etiam Graecus interpres, ex cujus versione immodicam potentiam Cotelerius reddidit.
The editions have impudentiam. The Regensburg codex, impatientiam. The codices of the Chalcedonian collection and the Venice codex of St Mark, potentiam. Only Baluze's Dijon codex has impotentiam, yet with dots added to the letters in to show that they are to be deleted. The meaning of the word impotentia as immoderate power, familiar to Leo in the earlier letters where he speaks of Dioscorus, seems to have been unknown to those who either added the dots or wrote impudentiam or impatientiam from impotentiam. The Greek translator too read impotentiam, and from his version Cotelier rendered immodicam potentiam.
(h) ‹Data› · printed under col 846
Ita mss. Quesnelli cum duobus Baluzii et quatuor nostris collect. Chalcedon. nec non Veneto collect. 22 et Ottobon. collect. 23. Codd. Divion. Baluzii, et noster Ratisp., III idus Octobris, forte melius, ut videre est ex annot. 15 (col, 843 (g) in ep. praece. Vulgati Quesnello anteriores, VIII idus Octobris.
So Quesnel's manuscripts, with two of Baluze's and four of ours of the Chalcedonian collection, and also the Venice [codex] of collection 22 and the Ottoboni of collection 23. Baluze's Dijon codex and our Regensburg have III idus Octobris, perhaps better, as may be seen from note 15 (col. 843 (g)) on the preceding letter. The editions earlier than Quesnel have VIII idus Octobris.
(i) ‹EPISTOLA› (caption of Letter LII, printed across the page) · printed under col 846
Al. post epist. 47. Quae autem erat 52, nunc 69. Scripta sub finem an. 449.
Otherwise after Letter 47. The one which was 52 is now 69. Written about the end of the year 449.
(j) ‹THEODORITI EPISCOPI CYRI› · printed under col 846, continued under cols 847–848
Haec epistola sumpta est ex Theodoreti editione. Scripta fuit post ipsius depositionem in pseudosynodo Ephesina. Cum enim legatos eidem contradixisse intellexit, et celebri Leonis ad Flavianum epistola accepta, suam doctrinam in ea confirmatam, et a doctrina ejusdem pseudosynodi alienam deprehendit, ad eumdem pontificem, ut ei suam causam commendaret, epistolam dedit. Igitur paulo post eam pseudosynodum scripta fuit, cum praesertim ipsa saltem integra concilii gesta nondum acceperit: credidit enim Renatum R. E. presbyterum eidem interfuisse, qui tamen in itinere ante synodum obierat. Probabiliter ergo exarata fuit sub finem an. 449. Enimvero in ipsa epistola c. 4 testatur se jam rexisse Ecclesiam anni sex et viginti; in alia autem epistola 116 totidem annos sui episcopatus memorat cum Ephesi depositus fuit die 10 Augusti an. 449. Igitur eodem anno epistolam scripsit, quo depositus fuit. Eodem tempore duas alias epistolas dedit, alteram 116 ad Renatum, quem vivum praesumebat alteram 118 ad Romanae Ecclesiae archidiaconum, in quibus ut sibi apud Leonem adjutores sint exorat. Cum eadem plenius in epistola ad Leonem contineantur, has epistolas inter Leoninas inserere superfluum judicavimus. Hinc quoque Quesnellus solam epistolam ad Leonem suae editioni adjecit.
This letter is taken from the edition of Theodoret. It was written after his deposition in the false synod of Ephesus. For when he learned that the legates had opposed it, and, having received Leo's celebrated letter to Flavian, found his own doctrine confirmed in it and foreign to the doctrine of that same false synod, he sent a letter to the same pontiff, in order to commend his cause to him. It was therefore written a little after that false synod, especially since he had not yet received at least the complete acts of the council: for he believed that Renatus, presbyter of the Roman Church, had attended it, who had however died on the journey before the synod. It was therefore probably composed about the end of the year 449. Indeed, in the letter itself, ch. 4, he testifies that he had already ruled the Church for six and twenty years; and in another letter, 116, he mentions the same number of years of his episcopate when he was deposed at Ephesus on 10 August in the year 449. He therefore wrote the letter in the same year in which he was deposed. At the same time he sent two other letters, one, 116, to Renatus, whom he presumed to be alive, the other, 118, to the archdeacon of the Roman Church, in which he begs them to be his helpers with Leo. Since the same things are contained more fully in the letter to Leo, we have judged it superfluous to insert these letters among Leo's. For this reason Quesnel too added only the letter to Leo to his edition.
SYNOPSIS. — I. Merito se accurrere ad apostolicam sedem, tot praerogativis supra caeteras eminentem — II. In laudes S. Leonis excurrit, commendatque zelum in Manichaeos, et epistolam ad Flavianum. — III. Quam immerito depositus fuerit, nec in jus vocatus, conqueritur. — IV. Susceptos a se pro Ecclesia labores enumerat. — V. Orat ne sedem apostolicam appellans repellatur: cui fidem suam probari optat ex scriptis suis; quae indicat. — VI. Sibi a Leone cupit indui quid de Ephesina sententia agere debeat. — VII. Legatos suos Leoni, seque ejus precibus ac sollicitudini commendat; se aliosque litteris imperatoriis retineri, ne ad pontificem se conferant.
SYNOPSIS. — I. That he rightly hastens to the apostolic see, which stands above the others by so many prerogatives. — II. He breaks out into praises of St Leo, and commends his zeal against the Manichaeans and his letter to Flavian. — III. He complains how undeservedly he was deposed, without even being summoned to trial. — IV. He enumerates the labours he has undertaken for the Church. — V. He prays that he may not be repelled when he appeals to the apostolic see: he wishes his faith to be tested from his writings, which he lists. — VI. He desires to be instructed by Leo what he ought to do about the Ephesine sentence. — VII. He commends his legates to Leo, and himself to his prayers and care; [he says] that he and others are held back by imperial letters from going to the pontiff.
(The synopsis is printed full width, beginning below the caption of Letter LII at the foot of page 428 and ending at the head of page 429, above cols 847–848; set whole here with its caption.)
(g) end, (h), (i), (j): printed under col 846, calls in col 845 (and in the caption of Letter LII, set under the col 845 rail), set in n845.
(Greek version of Letter LI continued from col 844; the column opens with "λιτῶν", the end of Κωνσταντινουπολιτῶν, set whole in n844.) Ἐκκλησίᾳ γεγραφήκαμεν, τὴν φροντίδα τῆς ὑμετέρας ἀγάπης λαθεῖν οὐκ ἠδυνήθη, ὅμως καὶ ἰδικοῖς γράμμασι τὴν ἀγάπην ὑμῶν προτρέψασθαι ἀκόλουθον εἶναι ἡγησάμεθα, ἵνα μεμνημένοι τῆς ἁγίας (ἐπαγγελίας ὑμῶν,) ἥ τις ἰδικῶς ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ συνίσταται, πάντα τὰ σκάνδαλα τὰ κατέναντι τῆς ἐκκλησίας διεγερθέντα, ἀπὸ τῆς ὑμετέρας καρδίας ἀποβάλησθε· τοῦ μακαρίου ἀποστόλου τὰς ἀποφάσεις εὐσεβεῖ γνώμῃ διακατέχοντες· Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω· καὶ φυλάττοντες ὁμοψυχίαν μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν Φλαβιανοῦ τοῦ ἐπισκόπου, ὅν τινα πρὸς καιρὸν ὁ κύριος συνεχώρησε τῶν ἀσεβῶν ταῖς ἐπισκευαῖς πειραθῆναι, ἵνα δόκιμον ἑαυτῷ τὸν ἴδιον ἀρχιερέα, διὰ τῆς ὑπομονῆς ποιήσῃ λαμπρότερον, αὗται γὰρ αἱ ταραχαὶ ἀναγκαίως, βοηθούσης τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος, τάχιον διαλυθήσονται, καὶ πᾶν τὸ ἀποδοκιμασθὲν, ἀπὸ τῆς καθαρότητος τῆς ἐκκλησίας, ἥτις οὔτε σπῖλον οὔτε ῥυτίδα ἐπιδέχεται, ἀποῤῥιφήσεται· μάλιστα ὅτι ἀπὸ τῆς μανιώδους αἰτίας [Forte ἀμαθίας] εἰς τοσοῦτον ἔφθασαν, ἵνα κατέναντι τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀλήθεια ἀρνήσηται, καὶ ὁ τῆς ἀρχαίας πίστεως κήρυξ καὶ ἔκδικος, ἐπειδὴ οὐ συνέθετο ταῖς βλασφημίαις, ἅς τινας πρὸ πολλοῦ οἱ ἅγιοι πατέρες ἡμῶν εἰς πολλοὺς αἱρετικοὺς καθεῖλαν, ὑποβληθείη ὕβρεσιν· ἐν ᾧ δηλαδὴ πάντων τῶν τοῦ κυρίου ἱερέων ἡ αἰδὼς τύπτεται, καὶ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλ' ἐπειδὴ ἔνδοξον ἡμῖν ἐστιν, εἴ τι ἂν ἡμᾶς παθεῖν ὁ θεὸς βουληθείη, [καὶ] ὑπὲρ τῆς ἀληθείας ὑπενέγκαι, εἰς κοινωνίαν ἡμεῖς τῆς ὑπομονῆς πατρικαῖς προτροπαῖς παρακλούμεθα· ἵνα διὰ τῆς ἀγάπης ὑμῶν πᾶσι τοῖς τῷ Θεῷ δουλεύουσιν ἃ ἐγράψαμεν φανερωθείη ἵνα τοῖς ἐχθροῖς τοῦ εὐαγγελιου ἀντεστηκότες, μήτε τοῦ ποιμένος (ὑμῶν) τὴν ἀγάπην, μήτε τὴν μονάδα τῆς καθολικῆς πίστεως καταλείψητε. Ἐπειδὴ ἐκεῖνα τὰ ἐν Ἐφέσῳ ἐπὶ τοῦ παρόντος κατέναντι τῆς ἀληθείας καὶ τῶν κανόνων τῆς ἐπιστήμης δι' ἑνὸς ἀνθρώπου ἄμετρον δυναστείαν πεπραγμένα, οὐδὲ μία τῆς καθολικῆς πίστεως ἀκολουθία δεκτέα εἶναι συγχωρεῖ.
(j) of col 845 continues under cols 847–848, set in n845.
(a) ‹quem sanctitas vestra› (Latin version, CAP. II, "nuper exeruit") · printed under col 848
An. scilicet 444, quo edita fuit ep. 7 in Manich.
That is, in the year 444, in which Letter 7 against the Manichaeans was published.
(b) ‹incarnatione sanctitas vestra› (Latin version, CAP. II) · printed under col 848
Laudatur epist. 28, ad Flavianum.
Letter 28, to Flavian, is praised.
LEONI episcopo Romae. CAP. I. — Si Paulus, praeco veritatis, tuba Spiritus sancti, ad magnum Petrum se contulit, ut iis qui Antiochiae de legali conversatione ambigebant explicationem ab illo referret, multo magis nos humiles et pusilli ad apostolicam sedem vestram accurrimus, ut Ecclesiarum ulceribus remedium a vobis accipiamus. Vobis enim primas in omnibus tenere convenit. Multis siquidem praerogativis ornatur sedes vestra. Etenim alias urbes ornat vel magnitudo, vel pulchritudo, vel habitatorum frequentia nonnullas etiam quae his carent spiritualia quaedam dona illustrant: vestrae vero bonorum affluentiam, bonorum largitor dedit. Illa enim omnium maxima et clarissima, quae et orbi terrarum praesidet, et incolarum multitudine redundat. Ad haec imperium, quod rerum nunc potitur, et suum ipsa nomen subditis impertiit. Praecipue autem illam fides ornat, cujus testis idoneus est divinus Paulus clamans: Fides vestra annuntiatur in universo mundo (Rom. I 8). Quod si statim post suscepta salutaris praedicationis semina mirabiles hos fructus uberrime protulit, praedicandae quae in ea nunc viget pietati quaenam par esse possit oratio? Habet praeterea communium patrum magistrorumque veritatis Petri et Pauli sepulcra, fidelium animas illuminantia. Quorum beatissimum ac divinum par, in Oriente quidem exortum est et radios quaquaversum diffudit; sed in Occidente vitae occasum ultro subiit, atque inde nunc orbem universum collustrat. Hi sedem vestram nobilissimam reddiderunt; hic bonorum vestrorum est apex. At illorum sedem nunc etiam illorum Deus illustravit, dum in ea sanctitatem vestram rectae fidei radios fundentem constituit. CAP. II. — Cujus quidem rei cum alia multa in promptu sint argumenta, sufficit zelus vester adversus infames Manichaeos, quem sanctitas vestra nuper exeruit, et quo rerum divinarum studio vester in Deum sit amor patefecit. Sufficiunt et quae nunc a vobis scripta sunt, ut apostolicum characterem vestrum ostendant. Incidimus namque in illa quae de Dei Salvatorisque nostri incarnatione sanctitas vestra scripsit, et admirati sumus exactam operis diligentiam. Utraque enim eamdem opera declarabat, et
(The end of the synopsis of Letter LII, printed full width at the head of page 429, is set with the rest of the synopsis in n845.)
(a), (b): printed under col 848, calls in the Latin version in col 847, set in n847. The end of (j) of col 845 is printed here, set in n845.
(a) ‹CAP III. — Cum enim› (Latin version) · printed under col 849, ending under col 850
Apud Baronium ad an. 449, num. 116 et seqq., haec epistola Latine describitur ex versione Frederici Metii utriusque linguae peritissimi, ut liquet ex num. 124. Hic autem voces διὰ τῶν ἀποσταλέντων neutrius generis accipiens, reddidit, per ea quae a vestra sanctitate Ephesum scripta sunt; qua in significatione intelligendae essent litterae ad synodum Ephesinam, id est epist. 33, quam quidem Theodoritum accepisse una cum epist. 28 ad Flavianum diximus ex ejusdem epist. 121 ad Anatolium.
In Baronius, at the year 449, no. 116 and following, this letter is given in Latin from the version of Frederick Metius, a man most skilled in both languages, as is clear from no. 124. He, taking the words διὰ τῶν ἀποσταλέντων as neuter, rendered them "through the things that were written by your Holiness to Ephesus"; in which sense the letter to the synod of Ephesus would have to be understood, that is, Letter 33, which we have said, from his Letter 121 to Anatolius, Theodoret did receive together with Letter 28 to Flavian.
(b) ‹enutritus› (Latin version) · printed under col 850
Apud Quesnellum; triginta m⟨a⟩nsionibus. Vocem quinque ex Graeco supplevimus.
In Quesnel, triginta mansionibus. We have supplied the word quinque from the Greek.
aeternam ex aeterno Patre Unigeniti Divinitatem, et ejusdem ex Abrahae et David semine humanitatem, ac similem per omnia nobis fuisse assumptam naturam, hoc uno dissimilem quod peccati expers manserit, quippe quae non ex natura, sed ex libera voluntate nascitur. Et hoc praeterea litterae continebant, unum esse unigenitum Dei Filium, et impatibilem ejus Divinitatem, quae nec verti queat, nec mutari, sicut et qui ipsum genuit Pater, et Spiritus sanctus. Ideoque patibilem naturam sumpsisse, quia divina natura passionem non recipiebat: ut per carnis propriae passionem impassibilitatem iis qui in ipsum crederent largiretur. Haec et alia his cognata litteris continebantur. Nos vero spiritualem sapientiam tuam admirati. Spiritus sancti gratiam, quae per vos locuta est, laudibus extulimus, rogamusque, et obsecramus, et precamur, et supplices oramus sanctitatem tuam, ut tempestate jactatis Dei Ecclesiis opem ferat. CAP III. — Cum enim per eos quos sanctitas tua Ephesum misit tempestatis exitum speraremus, in graviorem procellam delapsi sumus. Alexandrinorum quippe justissimus antistes haudquaquam contentus fuit iniqua hac et injustissima depositione sanctissimi Deoque charissimi Constantinopolitanorum episcopi Domini Flaviani, neque ipsius animam explevit consimilis strages aliorum episcoporum; sed me quoque absentem calamo similiter jugulavit, nec in jus vocatum, nec praesentem accusatum, nec interrogatum de Dei ac Salvatoris nostri incarnatione quid sentiam. Et homicidas quidem, ac sepulcrorum effractores, alienarumque nuptiarum invasores, non prius condemnant judices, quam vel ipsi objecta crimina confessione sua firmarint, vel ab aliis aperte fuerint convicti. Nos autem hic in divinis legibus enutritus triginta quinque mansionibus distantes condemnavit ut voluit. Neque nunc tantum hoc fecit, sed anno etiam superiore, cum eo profecti essent duo viri Apollinaris morbo infecti, et calumnias in nos texuissent, consurgens in Ecclesia nos anathemate confixit; idque cum ad eum scripsisissem, et quae sentirem per litteras exposuissem. CAP. IV. — Ego vero Ecclesiae sane tempestatem defleo, caeterum quieti studeo. Sex enim et viginti annis commissam mihi ab universorum Deo Ecclesiam precum vestrarum auxilio cum rexerim; neque sub beatissimo Theodoto antistite Orientis, neque sub iis qui illi in Anthiochenorum sede successerunt vel minimam reprehensionem sustinui; sed divina mihi cooperante gratia, supra mille animas Marcionis morbo liberavi, multasque alias ex Arii et Eunomii partibus ad Christum Dominum perduxi. Et octingentarum Ecclesiarum pastoralem curam sortitus sum, tot enim Cyrus habet paroecias, in quibus precum
(a) end and (b): printed under col 850, calls in the Latin version in col 849, set in n849.
(a) ‹[Latin version] mihi rectum ad justum tribunal vestrum› · printed under col 851, continued under col 852
Graecus textus habet ἐπικαλουμένῳ. Verbum autem ἐπικαλέομαι pro appellare ad superiorem judicem frequenter accipitur. Ita Actor. c. XXV, v. 11: Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι, Caesarem appello; et Jo. Chrysostomus in epistola ad Innocentium papam apud Constantium epist. 4. p. 778, ἡμῶν σύνοδον ἐπικαλουμένων, nobis synodum appellantibus. Alia tria Plutarchi exempla in Lexico Roberti Constantini invenire licebit. Hinc appellantis potius quam invocantis significationem Metii interpretatio expressit his verbis apud Baronium loco allegato n. 121: Supplico et obsecro ut mihi appellanti justum vestrum et rectum judicium opem ferat. etc. De hac vero Theodoreti appellatione vide nostras observationes in Quesnelli dissert. 10.
The Greek text has ἐπικαλουμένῳ. Now the verb ἐπικαλέομαι is frequently used for 'to appeal' to a superior judge. So Acts 25:11: Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι, 'I appeal to Caesar'; and John Chrysostom in the letter to Pope Innocent, in Coustant, ep. 4, p. 778, ἡμῶν σύνοδον ἐπικαλουμένων, 'we appealing to a synod'. Three other examples from Plutarch may be found in the Lexicon of Robert Constantin. Hence the version of Metius expressed the sense 'appealing' rather than 'invoking', in these words in Baronius at the place cited, n. 121: 'I supplicate and beseech that your just and right judgement may bring help to me as I appeal,' etc. On this appeal of Theodoret, see our observations on Quesnel's dissertation 10.
vestrarum auxilio lolium nullum relictum est, sed omnibus haereticis erroribus grex noster ereptus est. Novit qui omnia conspicit, quot lapides ab infandis haereticis in me conjectos exceperim; quot mihi multis in urbibus Orientis certamina fuerint adversus gentiles, adversus Judaeos et adversus errorem omnem haereticum. Et post tantos sudores ac labores indicta causa condemnatus sum. CAP. V. — At ego apostolicae vestrae sedis exspecto sententiam, et oro atque obtestor sanctitatem vestram ut mihi rectum ad justum tribunal vestrum invocanti opem ferat, jubeatque ad vos venire, et doctrinam meam apostolicis vestigiis inhaerentem ostendere. Sunt enim mihi, quae partim ante annos viginti, partim ante octodecim, partim ante quindecim, partim ante duodecim scripsi, quaedam contra Arianos et Eunomianos, quaedam contra Judaeos et gentiles, quaedam contra magos, qui sunt in Perside, alia de universali providentia, et alia rursus de theologia, deque divina incarnatione. Exposita etiam sunt a me per divinam gratiam tum apostolica scripta, tum prophetica oracula. Et facile est ex his cognoscere an stabilem fidei regulam servarim, an ab ejus rectitudine deflexerim. Sed nolite, obsecro, supplices meas preces respuere, nec miseram meam canitiem post multos labores contumeliose tractatam despicere. CAP. VI. — Ante omnia ut a vobis docear oro an me oporteat in hac injusta depositione acquiescere, annon; vestram enim sententiam exspecto. Quod si in judicatis manere me jusseritis, manebo, neque ulli hominum deinceps molestus ero, sed rectum Dei Salvatorisque nostri judicium exspectabo. Me quidem, testis est Dominus Deus, honoris et gloriae cura non tangit, sed scandali quod injectum est; quia multi e simplicioribus, atque ii maxime qui ex diversis haeresibus opera nostra emerserunt, sedem illorum qui condemnarunt attendentes, haereticos nos fortasse existimabunt, cum dogmatis perfectionem perspicere non possint, quodque episcopatu tot annis gesto, non domum acquisierim, non agrum, non obolum, non sepulcrum; sed spontaneam paupertatem amplexus sim, et ea quae a parentibus ad nos pervenerant, post illorum mortem statim distribuerim, ut sciunt omnes qui habitant in Oriente. CAP. VII. — Prae omnibus autem sacrum Deoque charum caput vestrum obsecro ut precibus mihi opem et auxilium ferat. Haec per reverentissimos Deoque charissimos presbyteros, Hypatium et Abramium chorepiscopos, et Alypium monachorum qui apud nos sunt exarchum, sanctitati vestrae suggessi: quandoquidem ne ad vos contenderem, regiarum litterarum vincula retinuerunt, quemadmodum
(a) continued from col 851, set in n851